Şaşıran Şaşkın Anneler

Bu gün Demir'i okula almaya gittim. Toparlandık çıktık. Her zamanki rutin; bisikletimin arkasındaki koltuğuna  oturttum, bağlayıp tam kaskını taktım ki...

D: Anne çantayı unuttuk!!
A: Aaaa evet! Hadi indireyim seni de gidip alalım.
D: Ben burada bekleyeyim.
A: Olmaz oğlum kocaman bisikletin tepesinde. Ben tutarak zor bağlıyorum zaten. Düşersin!
D: Bisikleti bu duvara daya. Ben inmeyeyim, burada bekleyeyim.

Yola çıkma rutinini tekrarlamak zül gelen ben bir kaç saniye "olabilir mi acaba" diye düşündüm ama tabi ki teklifi kabul etmedim. Bisikletten indirdim. Orada beklemesini söyleyerek çantayı alıp geldim. 

Çok basit bir diyalog ama çıkan sonuçlar;

1- Evet, unutkanım. Üç yaşındaki oğlum bile bazen beni topluyor.
2- Unutkan olmasa bile tembel bir oğlum var.  Okula dönmek -hepi topu 20-30 metre- zor geldi!
3- Çok değil daha üç beş ay önce "Azıcık şurada beklesen evladım" dediğim durumlarda bas bas bağırırken şimdi bu teklif kendisinden geliyor. Kendi başına olmayı öğreniyor. Büyüyor!
4-"Acaba olabilir mi?" dedirtecek, daha önce uygulandığını hiç görmediği çözüm önerileri ile geliyor. Yahu gerçekten büyüyor!

Her günü, her anı beni şaşırtmakla geçiyor. Daha az önce beyaz bulut mıknatıslarını tersten yapıştırıp -mıknatıslı yüzey siyah olduğu için- "Anne bak bulutlar siyah siyah. Yağmur yağacak" dedi ya işte o zaman anladım ki annelerin gözündeki büyüme hızından çok daha hızlı büyüyor bu veletler ve biz bu yüzden şaşırıp duruyoruz.


Benim de bunu paylaşmam gerek dersen :) Paylaş

1 Response to "Şaşıran Şaşkın Anneler"

  1. Sevgi 8 Aralık 2011 10:57
    büyüyor tabi.. baksana şuna.. kocaman olmuş maşallah..unutkanlığına gelince ben sana beş basarım emin olabilirsin..
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...